Gehoord op 24 januari 2026 Door Irit van der Veldt Haastig pakt de Amsterdamse wethouder kunst en cultuur, Touria Meliani, de oorkonde van de katheder. Ze toont de drie Andreaskruisen op de rode koker met de oorkonde trots aan het publiek. Voor Yasmin Hilberdink-Göker is de Andreaspenning en de oorkonde een onderscheiding voor vijf jaar vrijwillige inzet als oprichter en artistiek directeur van de Strijkkwartet Biënnale Amsterdam. Gestart als jonge vrijwilliger bij de Stichting Kamermuziek Amsterdam zag ze internationale strijkers die elkaar vluchtig op vliegvelden ontmoetten maar elkaar te weinig muzikaal troffen. Jaren later werd de Strijkkwartet Biënnale Amsterdam geboren en groeide uit tot het grootste strijkkwartetfestival van de wereld. Op basis van overleg met de musici komt het programma tot stand waarbij Hilberdink-Göker musici soms uitdaagt met de vraag hun wildste muzikale dromen te tonen en te zoeken naar mogelijkheden. Hiermee creëert zij niet alleen de kans voor gevestigde ensembles als het Belcea Quartet, Quator Ébene en North Sea String Quartet elkaar te ontmoeten maar ook musici en sprekers zoals Elisabeth Hetherington, Olga Pashchenko en de Iraanse tanbur speler, Korshid Dadbeh, krijgen de mogelijkheid zich te tonen en zich te mengen in het professionele strijkerscircuit. Ze snift, knikt en ademt Van 24 tot 31 januari biedt Muziekgebouw aan het IJ en het Bimhuis dagelijks tussen 9.30 – 24.00 uur ruimte aan de Strijkkwartet Biënnale Amsterdam (SQBA). Tijdens dit festival hebben strijkers van alle niveaus en van over de hele wereld de kans elkaar te ontmoeten. Er zijn masterclasses, theatrale miniseries, coffee talks in de vroege ochtend en Beethoven strijkkwartetten in de late avond. De zaal is muisstil en gefocust tijdens de spannende uitvoering van het Dissonanten Kwartet nr. 19 van Mozart door het Belcea Quartet onder leiding van de prachtig in het rood gestoken Roemeense violiste Corina Belcea (1975). Met haar charmante, fragiele én stoere verschijning leidt zij haar quartet door dit moeilijke stuk. Ze snift, knikt en ademt hoorbaar bij wisselingen en de spanning is voelbaar aan het begin – bij de overgang van het dissonante en raadselachtige adagio – naar het energieke en lichte allegro, vanaf maat 23. Met de strijkstokken hoog in de lucht door allen geven ze blijk van opluchting dit stuk met grote diversiteit en hoge moeilijkheidsgraad na 35 minuten heel muzikaal en energiek te hebben afgerond. Een interessante keuze A Little Book of Prayers van de Australische componist Brett Dean (1961) te plaatsen tussen de twee gevarieerde Mozartstukken. Een Nederlandse première van ongeveer 15 minuten met atypische strijktechnieken zoals glijdende toonveranderingen, snelle pizzicato’s, korte gebroken ritmen en expressieve dynamische contrasten voor de sfeer. Het Belcea Quartet zit er niet mee en vermaakt allen. Deze compositie waarbij het viertal uiterste gedrevenheid toont, wast de luisteraar de oren in de overgang van de dissonate naar de zangerige Mozart in strijkkwintet nr. 4 KV 516. Een compositie van de 17-jarige Mozart waarbij de eerste viool domineert en het grootste deel van het materiaal draagt. Licht, melodiegericht en hiërarchisch klinkt dit kwintet met als gast de Duitse altvioliste Tabea Zimmermann als kers op de Weense taart. Een welverdiende eindprestatie en een spannende aftrap van deze vijfde Strijkkwartet Biënnale Amsterdam tijdens een avond vol uitdaging en diversiteit. Nog tot 31 januari in Muziekgebouw aan het IJ en het Bimhuis. Meer informatie op: www.sqba.nl foto’s: Rob van Dam